De kop boven dit bericht is geen typefout maar de titel van een recent bij Prometheus verschenen roman van Kevin van Vliet.

Als vervolgens op de achterflap Tom Lanoye wordt geciteerd die van Vliet 'een kleinzoon van Gerard Reve' noemt doet een beetje Reviaan er niet verkeerd aan het boek ter hand te nemen.

Reve-navolging is echter een hachelijke zaak. Vroeger werden er wel 'wedstrijden' gehouden over wie het beste een Reve-verhaal kon schrijven maar dat was altijd een kwestie van de stijl van Reve nadoen en flink wat Reve-thema’s erin gooien. En leuk of geslaagd was het eigenlijk nooit.

Van Vliet trapt gelukkig niet in die val. Hoewel het boek vol zit met Reviaanse thematiek en verwijzingen heeft hij een geheel eigen stijl en de grote lijnen van het verhaal zijn ook weinig Reviaans. Voor lezers die het werk van Reve niet (goed) kennen is deze roman dan ook prima leesbaar.

De roman verhaalt over de werdegang van een onhandige en niet heel erg getalenteerde journalist die voor een Nederlandse krant correspondent in Zuid-Afrika is. Hij moet naar Nederland om zaken te regelen en belandt al snel in een draaikolk van problemen.

De vertelling is bezaaid met kleine en grote Reve-verwijzingen. Hierbij een zeker niet uitputtend overzicht:

- de reis van Zuid-Afrika naar Nederland doet denken aan de boot- en treinreis naar Londen die Reve in 'Op Weg Naar Het Einde' beschrijft. En later in het verhaal wordt er naar Portugal gereisd (waar Reve in de jaren 60 2x heen ging).

- Na aankomst in Nederland gaat de hoofdpersoon enige tijd bij zijn moeder wonen, in een dorp op de Veluwe. De relatie tussen moeder en zoon is moeizaam en met name zoon is nogal onaardig tegen moeder. Tevens wordt er zeer onhandig met een kolenkachel gemanoeuvreerd. Waar dit aan doet denken behoeft geen toelichting.

- De hoofdpersoon is net als Reve van de herenliefde en ook bij van Vliet wordt er duchtig op los gefantaseerd en gemasturbeerd.

- En net als Reve is de hoofdpersoon een stevige alcoholist. Aan het eind van 'Jong en eenzaam' daagt er enige helderheid maar voor die tijd wordt er flink doorgehapt, o.a. met zeer goedkope wijn.

- Er is sprake van een Houtkoning, een Naamloos Matrozengraf, een Slang en een Zinloos Feit.

- Reve’s gewoonte om persoonlijke parafernalia (de kroontjespen waarmee De Avonden geschreven was, teennagels, haarlokken) als een soort relikwieën aan fans weg te geven wordt op pagina 159 stevig op de hak genomen.

- En dat Reve met enige regelmaat zijn lezers flink beledigde wordt ook niet overgeslagen, zie pagina 223:

- En om alle twijfel helemaal weg te nemen wordt Reve een paar keer letterlijk genoemd, o.a. op pagina 144:

en op pagina 213:

Al met al: voor Reve-fans een must en voor niet Reve-fans een aanrader. Verkijgbaar bij de betere boekhandel.